جنگل

اگه می گیلکی خیلی خؤب بؤ، یعنی اوشون_مونسون کی از کوشتایی گیلکی گب زئن، اصیل بؤ؛ حتماً ایته مشهور رمان یا کیتاب عین کوندرا یا داستایوفسکی شینی یا ای یارو ایرلندی چیسه اونه ایسم...اها جیمزجویس، به گیلکی ترجومه گودم.

امه نسلی ایسیم که امره  یاد بدأن فارسی گب بزنیم اما حداقل امی پئر و مأرون گیلکی گب زئن. امه رء گیلکی حالی بنه یا ایتو هکش دکش_همرأ تؤنیم گیلکی گب بزنیم ، اما نسل بعد اوشون_پئر و مأرونم حتی گیلکی گب نزئنن.

 امه برای اینکه امی زوانه از نابودی حفظ بوکونیم، فقط وبلاگ نویسی همرأ یا انتشار گیلکی شعرون و داستؤنون  او نشریات_ مئن کی زیاد خواننده ندانه، نتؤنیم اونقدر مردوم_رو تاثیر بنایم (گرچه از هیچی خیلی بهتره).

چی خا گودن؟

مو فکر کونم امه بایستی از یک طرف  گیلکیه از خالی شفاهی فورم به" کتبی "هم که ماندنی تر و جدی تر ایسه واردا کونیم

بازین ای زوانه وارد گفتمان و سطوح جدی تر و روشنفکرانه تر هم بوکونیم. بدینید، اصل_دلیل_ای وضعیت امی زوان نه او دورؤغگوء (صداسیما) واسئه نه او نامشروع... بلکه امه خودمؤن امی جوانؤن ایسیم که  امی زوانه تنها در گفتمان غیرجدی و شوخی مئن بکار بئنیم. بازین غر زئنیم که دیگرون امه رء ایتو یا اتو رفتار کونن! اگه امه خودمؤن، به خودمؤن احتروم بنیم و ای احترومه قبول بداریم ؛ او دورؤغگو و او نامشروع چه غلط...ببخشید یعنی چی کار تؤنی بوکونی؟

از طرف دیگه ای زوان باید خوانده ببی! پس امه تانیم از بوزورگان_ نام و از متون پرخواننده (البته نه چیپ و موفت)  استفاده بوکونیم.

مو به امی  کتابخؤن گیلکؤن پیشنهاد دئنم که مثلاً ایته گروهی وبلاگ چاکونن که اونه مئن گیلکی ترجومه از کوشتای داستؤنون( داستان  کوتاه)جهان_ بوزورگان_شینی و حتی اوشونی که به فارسی هم ترجومه نبؤن، بنیم.و ازو بهتر کتاب چاکونیم. یعنی بسته دء ! ای کتابؤنی که در مورد گیلکی چاپ ببؤ چقدر خواننده دأنه ؟ هتو که نبنه کتاب و مجله چاپ بوکونی اما موخاطبه نشناسی.خا تو کیه واسی کتاب نویسی؟ چرا مجله درابئنی؟ رو کی خأنی تاثیر بنای؟ کسانی کی اوشونه نشناسئنی اوشونه ذائقه ندونی! قدیمیئن کی خوشونه فرهنگ و زوانه شناسنن؛ ای جوؤنونن کی باید موخاطب قرار بگیرن.

ایکه مو همش به کار و همفکری_گروهی تاکید دانم اینه که دء امی تاریخ امه رء نشون هده بقول او یارو:

همراه شو عزیز

   تنها نمان به درد

       کاین درد مشترک

                  هرگز جدا جدا

                      درمان نمی شود

.............................

ای جؤر شعر واگردان، یکته گیل_شاعر جا :

بئه پابه‌پا بشیم... بئه پابه‌پا بشیم
دئه خأ سیوا نبیم
خإنیم امه دوخؤن
تا آسمؤن بشون
بئه هم‌صدا ببیم.

یا سورخ و یا سیا
جؤز ای نمؤنسه را
یا سورخ و یا سیا
جؤز ای نمؤنسه را
هنده بدؤن ریفئق
خأ جون‌فیدا ببیم.

تنها نخؤن ریفئق
تنها نشو ریفئق
تنها نشو... تنها نشو...
بئه پابه‌پا بشیم...